Մի ծեծեք երեխաներին… ter-hambardzum.net

Երբ ծեծում եք ձեր երեխային, դրանից ամենևին չի պակասում ձեր սերը նրա նկատմամբ, դրանում կասկած չկա: Սակայն յուրաքանչյուր ծեծի

ժամանակ երեխան իրեն զգում է զրո, ոչնչություն: Հաջորդ պահին դուք մոռանում եք ծեծի մասին և փաղաքշական բառեր եք ասում նրան, որովհետև սիրում եք: Իսկ ինչ կատարվեց երեխայի հոգում` ոչ-ոք չտեսավ…

Ծեծելու վատ սովորությունը կարող է կրկնվել օրվա ընթացում մի քանի անգամ: Այստեղ հակասություն կա… Քրիստոնյաներս գիտենք, որ սիրել նշանակում է ծառայել, հոգ տանել, խնամել, և այլն: Ձեռքը բարձրանում է այն դեպքում, երբ անզոր է լեզուն և բանականությունը: Ծեծին վերաբերող բոլոր պատճառաբանությունները նրա համար են, որպեսզի արդարացվի ծեծելու վատ սովորությունը:

Այստեղից կարելի է եզրակացնել, որ մենք չենք տիրապետում երեխայի դաստիարակության պարզագույն կանոններից ամենակարևոր օղակին, որը կոչվում է արարք և հետևանք: Յուրաքանչյուր արարք, որ կատարվում է երեխայի կողմից, լինի դրական թե բացասական` չպետք է մնա անարձագանք: Երեխան պետք է տեղյակ լինի, որ յուրաքանչյուր արարք` կատարված իր կողմից` ունի հետևանք: Լավի համար` խրախուսանք, վատի համար`պատիժ: Մենք չենք տիրապետում նաև խրախուսանքի և պատժի կանոններին: Երբեմն խրախուսանքը լինում է վնասակար, իսկ պատիժը՝ անպայման ծեծի տեսքով:

Մի խոսքով երեխային դաստիարակելու հատուկ ծրագիր չկա, ամենալավ ծրագիրը ծնողների օրինակն է, որ երեխան ստանում է իր օրվա սննդի պես: Սխալ սննդից վնասվում է երեխայի առողջությունը ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ` հոգևոր: Ծեծվող երեխան վաղը ընտանիք կազմելիս վարվելու է նույն կերպ իր երեխայի հետ: Պարզվում է, որ «չմտածված» ծեծը վնասում է սերունդներին հաջորդաբար… Մեր երեխաները միայն մերը չեն, այլ նաև հասարակության երեխաներն են…

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ